Mensemancipatie

Je bent niet op de wereld omdat je dan mag laten zien wie je bent. Op basis van kleur, gender, of wat ook. Je bent op de wereld omdat je precies de persoon bent die je moet zijn. En die iets kan wat niemand anders kan. En dit heeft te maken met een boel meer dan je kleur, je sekse, je afkomst, je portemonnee, of noem het maar. Maar wat we doen, is het steeds hebben over de dingen die niet oké lijken. Die niet horen, of juist wel. En dat is verwarrend voor iedereen. En niet alleen verwarrend, ook ziekmakend. Omdat je door het over de plaatjes te hebben steeds de plaatjes bevestigt, maar voorbijgaat aan de mensen die niet en nooit in een plaatje te vangen zijn. En dat is ook niet de bedoeling. We hebben juist allemaal bestaansrecht, anders waren we niet op de wereld. 

Precies goed

We hebben bestaansrecht omdat we nu eenmaal bestaan. Maar we moeten niet proberen om onszelf constant te verhouden tot elkaar. We moeten zien dat we allemaal uniek zijn en allemaal iets te geven hebben. Of je nu klein, groot, dik, dun, zwart, wit, arm, rijk, man, vrouw, hetero, homo, of wat dan ook bent. Wanneer je het gaat hebben over zwart versus wit doe je een hele hoop mensen tekort. Omdat wanneer je het over kleur gaat hebben, je het niet hebt over alle capaciteit die we in huis hebben. Van nature. En dat doet geen recht aan wie we zijn. Wanneer we het hebben over tegenstellingen die pijn doen, hebben we het niet over de pijn waar het werkelijk om gaat. We hebben het over de pijn er niet te mogen zijn zoals we zijn. En de pijn om niet te mogen doen wat we het liefste willen doen en beste kunnen doen. En ja, dat is ook pijnlijk! Dat is vreselijk pijnlijk voor wie het dan ook aangaat. Omdat ieder mens zichzelf wil verwezenlijken. Zich wil laten zien zoals hij, of zij, werkelijk is. En vandaaruit wil kunnen geven wat ie het meeste heeft, namelijk: liefde, wijsheid en energie. Wanneer je dit niet onvoorwaardelijk kan geven, kost dat energie. Omdat het emoties oplevert die energie vreten. Zoals boosheid, verdriet, angst, frustratie en depressie. En dat is niet de bedoeling. Voor niemand niet! En daarom moet de discussie anders zijn naar mijn idee. 

Ervaren

De discussie moet niet gaan over tegenstellingen. Niet gaan over gelijke kansen en gelijke rechten. Omdat je het dan niet hebt over de kracht van ieder mens, maar over de plaatjes die we in stand houden. Laat me het uitleggen. Wanneer je als mens op aarde komt, hebt je alles al in huis om jouw beste en mooiste leven te kunnen leiden. Alleen ben je nog niet direct in staat om jezelf helemaal te verwezenlijken. Om dat wel te kunnen, heb je kansen nodig. Kansen waaraan jij je kan schaven en schuren. Zodat je ervaart wie jij bent en waartoe jij in staat bent. En wanneer je ontdekt, telkens weer, dat het veel meer is dan jij denkt, wil je door. Wil je méér ervaren om méér te ontdekken. En steeds méér van jezelf te kunnen laten zien en geven aan de wereld om je heen. Omdat dat energie geeft. Omdat dat een hele hoop voldoening geeft. Daarom. Wanneer je kansen verward met tegenslag, met vernedering, met kleineren, met onderdrukking, op welke manier dan ook, dan zie je niet dat het jou de kans biedt te laten zien wie je bent. En wat je in huis hebt. Maar zie je de pijn die jij ontwikkeld hebt op basis van verhalen, plaatjes, normen en waarden, principes, of noem het maar. En door vanuit die emotie te reageren, bevestig je niet wie je werkelijk bent, maar datgene waarin je bent gaan geloven. En zo houd je in stand wat jou belemmert te zijn en doen. Namelijk jezelf. En alle liefde, wijsheid en energie die je in je hebt. En die je kan stoppen in alles wat je doet en laat. En dat is waar het over moet gaan. 

Onvoorwaardelijk

Maar waarom gaat het hier niet over? Waarom zien we elkaar niet als individuen, uniek en vol moois? Dat komt naar mijn idee omdat we ons steeds meer zijn gaan identificeren met de verhalen, plaatjes, idealen, normen, waarden, principes die we gebruiken om ons bestaansrecht mee op te bouwen. Om ons staande te kunnen houden in de wereld. Om een plek te bemachtigen. Ik hoop dat wanneer je dit leest, voelt hoe voorwaardelijk dit is. Hoe energievretend om steeds maar weer te moeten strijden voor je bestaan. Ook al lijkt de een daar geen enkele moeite mee te hebben, terwijl anderen te kampen hebben met een hoop narigheid. Dit is wel wat we doen. Allemaal. We zijn constant aan het vergelijken, beoordelen en veroordelen op basis van datgene waar we in zijn gaan geloven, of willen geloven. We nemen onszelf en anderen constant de maat. Om op een of andere manier orde te scheppen in de wanorde. Duidelijkheid in de chaos. Dat kost energie. Heel veel. En wanneer het meer energie vreet dan dat het oplevert, gaat dit ten koste van welzijn. Van wie of wat dan ook. En dat is nu aan de gang. Op heel veel vlakken. Dat moet anders en dat kán anders. Het moet gaan over hoe we weer energie gaan opleveren. Want als we weer energie opleveren, verhoogt dat ons welzijn hier op aarde. Ten gunste van alles en iedereen. Maar hoe doe je dat, energie opleveren? 

Natuurlijk

Energie opleveren, is iets wat we allemaal kunnen. En dan ook echt allemaal. Omdat het onze natuur is. En het is niet moeilijk. We maken het moeilijk. Onszelf en elkaar. Als je vertrouwt op je bestaansrecht, vertrouwt op de capaciteit die je in je hebt, die alleen jij hebt en zo kan gebruiken dat je ten volste tot je recht komt, dan weet je dat niemand jou kan zeggen wat goed voor jou is. Wat jij moet doen om er te mogen zijn. Nee, omdat dat niet kan. Er is simpelweg niemand zoals jij. Daarom. Wat wel van belang is, is dat we waken voor elkaars veiligheid. Elkaar beschermen. En dat we ons houden aan die dingen die voor iedereen van belang zijn. Zoals verkeersregels. Maar ook taal en rekenen, omdat we met die regels een basis hebben om onszelf uit te drukken en te laten zien. Want wanneer we kunnen laten zien wie we zijn, kunnen we anderen in beweging zetten om zichzelf óók te laten zien. En dat is mooi. Want zo zijn we in staat om te verwezenlijken wie we zijn op een manier die iedereen de ruimte geeft ten volste tot bloei te kunnen komen. En is het dan altijd peis en vree? Nee, dat niet nee. Maar wanneer je schaaft en schuurt aan mensen die oprecht en authentiek handelen, gaat het niet om je bestaansrecht maar om kansen. Kansen om te groeien. Om sterker te worden. Om te zien wat je in huis hebt. We hebben elkaar daarvoor nodig. We hebben soms pijn en verdriet nodig om verder te komen. Om meer te laten zien van onszelf dan daarvoor. En daarvoor is het nuttig om te weten dat je kan reageren vanuit de pijn. Vanuit twijfel of angst of je er wel mag zijn, of ertoe doet. Maar reacties leveren dan slechts bevestigingen op voor datgene waaraan je twijfelt, of waarvoor je bang bent. Je kan ook reageren vanuit vertrouwen. In je bestaansrecht. En in alles wat je tot je beschikking hebt. En pijn en verdriet zien als kans om een stap verder te komen. Door deze kans te benutten om je te laten zien. Want wie je bent en wat je doet, wordt pas zichtbaar als je het láát zien. Dat geldt voor alles en iedereen. En dan zul je zien dat je meer en meer gesupport zal worden om meer en meer van jezelf te laten zien. Op welke manier dan ook. En wanneer je dit weet en dit gaat ervaren, zul je precies datgene doen waar je ook anderen mee support hetzelfde te doen. Op een manier die energie levert. En welzijn verhoogt. 

Meer mens

En dus pleit ik voor meer begeleiding van mensen. In alle vormen en maten. Om bewust te worden van wie we zijn en wat we in huis hebben aan capaciteit. Zodat we als mensen meer onze eigen natuur kunnen gaan volgen, trouwer aan onszelf kunnen worden, volop energie gaan leveren, verschil gaan maken. En zo samen de wereld mooier maken! 

Samen praten, samenwerken en verschil maken?

Graag! Laten we in contact maken.