Ommezwaai

Herken je dat? Van die momenten in je leven die je niet had kunnen bedenken of ensceneren, maar die achteraf van groot belang bleken te zijn.
Of van die kansen waar je niet lang over nadenkt, maar die je gewoon aanpakt.
Bizar vind ik dat. Dat je verschrikkelijk kunt struggelen, ploeteren en volhouden en dan ineens alles anders is. Maar niet door je wilskracht, volharding en harde werken. Voor mij begint persoonlijk leiderschap niet met weten wat je moet veranderen.

Soms werkt harder werken juist niet

Zo heb ik ooit ontzettend mijn best gedaan om mijn propedeuse te halen, zodat ik door kon naar de kopstudie die logisch leek. Voor mij én voor mijn ouders. Het was een kwestie van blijven zwoegen en mezelf af en toe genoeg ontspanning gunnen om dat vol te houden. Uiteindelijk wel mijn master gehaald… Jaren later rolde ik fluitend door een post-hbo-opleiding om er vlak voor het einde toch mee te stoppen. Niet omdat het niet lukte. Juist omdat ik voelde: dit klopt niet meer voor mij.

Ook in mijn relatie deed ik jarenlang mijn uiterste best om het goed te doen en goed te houden. Tot ineens bleek dat dit helemaal niet zo was. Wereldschokkend. Zeker met twee kleine kinderen.
Ik had op de ander geen controle, ontdekte ik. Wel op mezelf. Dus ben ik gaan loslaten hoe het leek te moeten zijn en gaan kijken hoe het kon en wilde gaan. Op mijn eigen, unieke manier.
Grappig genoeg redde juist dat uiteindelijk, en gelukkig, de relatie die ik zo graag goed wilde houden.

Hetzelfde gebeurde op andere momenten. Fanatiek zoeken naar een huis en ermee stoppen omdat ik er bloedchagrijnig van werd. En vervolgens ineens dat huis krijgen dat ik maar niet kon vinden. Een baan waarvan ik niet eens wist dat die functie bestond. Een boek dat precies op het goede moment op mijn pad kwam. Ken je dit soort frappante toevalligheden? Ik wel. En op een gegeven moment vroeg ik me af: hoe zit dit eigenlijk in elkaar?

Dus ik ging het onderzoeken

Tijdens rondjes met de hond dacht ik vaak na over hoe het werkt. Je kunt als mens ontzettend je best doen, de allerbeste intenties hebben en toch kwijtraken wat je zo waardevol vindt.
Je kunt eindeloos analyseren. Films in je hoofd afspelen. Jezelf streng toespreken. De ander de schuld geven. Advies vragen. Een deskundige inschakelen. Je lat lager leggen. Of juist nóg harder werken.
Allemaal logisch.
Maar waarmee kom je dan uiteindelijk verder?

Op een dag dacht ik ineens: wat zou het heerlijk zijn als je gewoon jezelf kon zijn en jezelf van daaruit kon laten zien en horen. Wat anderen daar ook van vinden.
Niet om egoïstisch of asociaal te zijn. Juist om te kunnen doen wat je wil en kan, op een manier die ook voor anderen klopt.
Tegen je baas kunnen zeggen wat je vindt zonder voortdurend te twijfelen of je dan nog een baan hebt. Niet naar een verjaardag gaan als je daar echt geen zin in hebt zonder meteen bang te zijn dat je niet meer bij de groep hoort.
Het leek me wel wat. Dus ik besloot het eens te proberen.

Niet eerst weten
Gewoon experimenteren

Op mijn werk lag had ik een to-do-lijst met strakke deadlines. Maar werkelijk geen inspiratie. Nog niet in mijn kleine teen.
De gebruikelijke route kende ik inmiddels goed: harder nadenken, mezelf aansporen, doorzetten en zorgen dat het af kwam.
Maar wat als ik het eens anders deed?

Ik besloot iets te gaan doen wat ik wél wilde en kon. Zonder precies te weten waar dat toe zou leiden. Spannend, want als het misging, moest ik natuurlijk gewoon met de billen bloot op kantoor.
Ik hield het vol tot de dag van de deadline.
En toen gebeurde het.
Alles rolde er ineens uit. Bijna vanzelf. En niet halfbakken ook. Ik was er zelf helemaal tevreden over.
Op kantoor kreeg ik lof en complimenten.
Wow.

Niet gedacht. Niet meer verwacht.
En vooral: dit smaakte naar meer.
Want waarom zou ik genoegen nemen met een mwa-resultaat waar ik mezelf met wilskracht doorheen heb moeten slepen, als het ook beter, mooier én met meer gemak kan?

Steeds een beetje meer ruimte

Vanaf dat moment ben ik gaan experimenteren. Niet met een nieuwe methode of een stappenplan, maar met mezelf als vertrekpunt.
Wat gebeurt er als ik iets niet doe omdat het moet, hoort of verstandig lijkt, maar alleen op het moment dat ik het wil en kan?
Wat gebeurt er als ik even niet weet hoe het verder moet?
Wat gebeurt er als ik niet meteen teruggrijp naar wat ik al ken?

Ieder experiment leverde iets op.
Ik ontdekte dat wat ik in eerste instantie vreesde niet gebeurde. Dat het soms best lastig is om een gewoonte of manier van doen los te laten als je nog niet weet wat ervoor in de plaats komt. Maar ook dat er juist dan ruimte ontstaat.
Ruimte om iets anders te zien.
Ruimte om kansen en mogelijkheden te ontdekken.
Ruimte om te ervaren wat bij mij past.
En steeds opnieuw ontdekte ik: er zit meer in dan ik dacht en hoopte.
Niet alleen in wat ik kan. Ook in hoe ik kan leven, werken, samenwerken en geven.

Je raakt niet kwijt wat werkelijk van jou is

Langzaam werd ik zekerder van mezelf. Niet omdat ik eindelijk wist hoe alles moest, maar omdat ik steeds beter begon te herkennen wat van mij was en wat ik had aangeleerd.
Wat van mij is, hoef ik niet krampachtig vast te houden.
Wat niet meer past, kan ik loslaten.
En dat geeft een soort vertrouwen dat ik niet eerder kende. Ook als er om me heen van alles verandert.

Misschien is dat wel wat ik uiteindelijk heb ontdekt.
Dat je jezelf niet hoeft uit te vinden volgens een plaatje van hoe het hoort.
Dat je niet eerst hoeft te weten waar je uitkomt.
Dat je door te doen en laten wat je wil en kan, steeds beter ontdekt wie je bent, wat je kunt geven en op welke manier dat voor jou klopt.
En dat je onderweg zomaar kunt ontdekken dat er veel meer mogelijk is dan je dacht.
Dat is hoe ik wegwijs ben geworden.
Niet door de weg te kennen.
Maar door hem te gaan.

Ben je nieuwsgierig wat er meer in jou zit dan je denkt en hoopt? Misschien is het tijd om het zelf eens te ervaren.

Wat er allemaal meer in jou zit.

Editha Gerdingh