Jezelf beter leren kennen,
wat is er nou zo speciaal aan?

Wat is er nou zo speciaal aan het lonkend perspectief? Nou, eigenlijk helemaal niets.
Het is eerder bijzonder dat iets wat voor je neus ligt niet gezien wordt. Wat voor handen is niet wordt ingezet. Hoe kan dit?
We kijken voortdurend naar de wereld om te bepalen wat van waarde is en wat nutteloos, wat slim is en wat stom, goed of slecht, bijzonder of saai, succesvol of mislukt, mooi of lelijk, sociaal of asociaal. Handig. Zeker als we het met elkaar eens zijn. Regels in het verkeer bijvoorbeeld. Iedereen weet waar hij aan toe is.

Maar veel van wat we als logisch, goed, verstandig of wenselijk beschouwen, is helemaal niet zo objectief. Het komt voort uit wat we hebben meegekregen, aangeleerd of onszelf eigen hebben gemaakt. Soms vanuit een verlangen, soms vanuit angst of twijfel. En omdat de mensen om ons heen vaak ongeveer hetzelfde denken en doen, lijkt het al snel vanzelfsprekend. Logisch dus.
Daar zijn we van gaan houden. Want als iets logisch is, weten we wat we moeten doen. En als mens willen we ons graag goed voelen en voorkomen dat het misgaat.
Maar je kunt daardoor ook zomaar alles voor elkaar hebben en toch denken: Is dit het nou?

Misschien ligt het niet aan wat je nog moet leren

Je doet je best. Houdt rekening met anderen. Zet door. Probeert het anders. Leert nog een methode. Verandert iets aan jezelf of je omstandigheden. Toch blijven die vastlopers, irritaties, twijfels of dat knagende gevoel.
Misschien ligt het niet aan wat je nog moet leren.
Misschien kijk je op een manier waardoor je niet meer ziet wat er al voor je ligt.
Daar komen we uit bij het lonkend perspectief. Datgene wat voor je neus ligt maar te simpel, te eenvoudig, en daarmee niet van waarde lijkt.

Jouw eigen weg. Niet die van je ouders, je werkgever, je partner of wie dan ook die het zichtbaar of overtuigend lijkt te weten.
Van jou is er maar één. Je hebt meer capaciteit in huis dan je ervaart, denkt en hoopt.
En je hebt een leven. Bestaansrecht dus.
Toch denken we te vaak dat anderen beter weten en zien dan wijzelf wie we zijn, wat we kunnen en hoe we ons leven zouden moeten leiden. Ammehoela!

Weten wie je bent, ontdek je door het te doen

Ik zeg dit niet omdat ik een theorie heb bedacht. Ik ben het zelf gaan onderzoeken. Eerst zonder precies te weten wat ik aan het doen was. Later steeds bewuster.
Door te proberen, te kijken wat er gebeurde en opnieuw te proberen.
Daardoor ben ik iets gaan zien en ervaren:

Weten wie je wel en niet bent,
ontdek je door te doen en laten wat je wil en kan
in plaats van moet.

Dat klinkt misschien simpel.
Dat is het ook.
Maar probeer het maar eens.
Want wat gebeurt er wanneer je niet langer iets doet omdat het hoort, moet, verstandig lijkt of van je verwacht wordt?
Je ervaart ruimte.
Niet alleen omdat ruimte prettig is. Ruimte geeft je ook de mogelijkheid om kansen en mogelijkheden te zien die je in een tredmolen gemakkelijk mist. En met ruimte kun je op een eigen en unieke manier doen en laten. Je ontdekt wat bij jou past. Wat energie kost en wat energie geeft. Wat je eigenlijk helemaal niet wil, maar toch blijft doen. En wat je misschien allang wil, maar jezelf nog niet toestaat.
Je ervaart dat doen wat werkelijk bij je past minder moeite kost. Het kan zelfs energie geven.

Misschien is gemak juist een aanwijzing

Dit klinkt bijna verdacht eenvoudig. We hebben immers geleerd dat je hard moet werken, je best moet doen en moet volhouden om iets te bereiken. Dus als iets gemakkelijker gaat, vertrouwen we het vaak juist niet. Maar misschien is gemak niet het bewijs dat je te weinig je best doet. Misschien is het een aanwijzing dat je dichter bij jezelf zit.
Als je doet wat je wil, kan en weet te geven en dit op jouw eigen manier doet, wordt ook voor de buitenwereld steeds zichtbaarder wie jij bent en wat jij te geven hebt.Niet iedereen zal dat zien of waarderen. Maar dat geeft niks. Er zijn altijd mensen die het wél zien. Zij hoeven je niet meer te geven wat lijkt te horen en moeten. Zij kunnen ervaren wat jij als geen ander kunt geven. Juist daardoor ontstaat iets bijzonders.

Je hoeft jezelf niet groter te maken

Je hoeft jezelf of wat je doet niet steeds groter, beter of interessanter te maken om gezien en gewaardeerd te worden.
Je ervaart aan wat je doet en wat het oplevert dat het betekenis heeft.
Dat is waar je het voor doet.
Je voelt dat je leeft.
Misschien is dat wel het meest bijzondere aan het lonkend perspectief.
Dat het eigenlijk helemaal niet bijzonder is.
Het ligt er al.
Je hoeft het alleen nog te leren zien. En vervolgens te ervaren wat er gebeurt als je ernaar gaat handelen.

Zelf ervaren

Misschien denk je nu: mooi verhaal, maar werkt dit ook voor mij?
Terecht.
Daar hoef je mij niet op te geloven.
Je kunt het zelf ervaren.

Wil je onderzoeken wat dit voor jou kan betekenen?
Bekijk wat er lonkt.
Misschien ontdek je onderweg iets wat je niet had kunnen bedenken:
wat er allemaal meer in jou zit.